Zabezpiecz swojego pupila przeciwko pasożytom! Kompleksowy poradnik dla opiekunów psów.
Długie spacery po lesie, zabawy w wysokiej trawie i eksplorowanie nowych terenów to dla każdego psa czysta przyjemność. Niestety, w środowisku naturalnym (a coraz częściej także na miejskich trawnikach) na nasze czworonogi czyhają nieproszeni goście – pasożyty. Ze względu na ocieplenie klimatu, problem ten przestał dotyczyć wyłącznie sezonu wiosenno-letniego. Kleszcze wykazują aktywność nawet podczas łagodnych zim, dlatego całoroczna profilaktyka to dziś absolutna konieczność.
Jakie zagrożenia niosą ze sobą pasożyty i jak skutecznie chronić przed nimi ukochanego psa?
Pasożyty zewnętrzne (ektopasożyty) – małe, ale zabójcze
Do najczęstszych i najbardziej uciążliwych pasożytów zewnętrznych atakujących psy należą kleszcze i pchły. Choć na pierwszy rzut oka mogą wydawać się jedynie problemem higienicznym, w rzeczywistości stanowią śmiertelne zagrożenie dla zdrowia zwierzaka.
- Kleszcze: Są wektorami niezwykle groźnych chorób odkleszczowych. Najbardziej znana i niebezpieczna dla psów jest babeszjoza (piroplazmoza), która nieleczona prowadzi do rozpadu czerwonych krwinek, uszkodzenia nerek, wątroby, a w konsekwencji do śmierci. Inne choroby to m.in. anaplazmoza, erlichioza i borelioza.
- Pchły: Wywołują silny świąd, prowadzący do samookaleczeń i infekcji skórnych. Wiele psów cierpi również na APZS (Alergiczne Pchle Zapalenie Skóry) – do wywołania ostrej reakcji alergicznej wystarczy ugryzienie tylko jednej pchły. Ponadto pchły są nosicielami tasiemca psiego.
Pasożyty wewnętrzne (endopasożyty) – niewidoczne zagrożenie
Problem pasożytów u psów nie ogranicza się do tego, co widać na skórze. Równie groźne są te żyjące w organizmie zwierzęcia, takie jak glisty, tasiemce, włosogłówki czy tęgoryjce.
Zarobaczenie prowadzi do spadku odporności, problemów żołądkowo-jelitowych (biegunki, wymioty), apatii, a u szczeniąt może drastycznie zahamować rozwój i wzrost. Co ważne, wiele pasożytów wewnętrznych psa stanowi zagrożenie zoonotyczne – mogą przenieść się na ludzi, w tym zwłaszcza na bawiące się z psem dzieci.
Wskazówka: Zamiast rutynowego, podawania tabletek “w ciemno” co kwartał, coraz więcej weterynarzy zaleca regularne badanie kału (zbieranego z 3 dni) i odrobaczanie celowane – dopiero gdy badanie wykaże obecność pasożytów lub ich jaj.
Przegląd metod ochrony – co wybrać?
Obecnie rynek weterynaryjny i zoologiczny oferuje szeroki wybór preparatów barierowych i biobójczych. Wybór odpowiedniej metody zawsze warto skonsultować z lekarzem weterynarii, dopasowując ją do wagi, wieku (inne środki podaje się szczeniętom), stanu zdrowia psa oraz jego trybu życia.
Najpopularniejsze formy zabezpieczeń przed pasożytami:
| Rodzaj zabezpieczenia | Jak działa? | Dla kogo polecane? |
| Krople Spot-on | Aplikowane na kark i wzdłuż kręgosłupa psa. Substancja czynna wnika w gruczoły łojowe i rozprowadza się po ciele. Działają zazwyczaj około 4 tygodni. | Psy z krótką i średnią sierścią. Należy uważać, by przez pierwsze dni po aplikacji unikać kąpieli zwierzaka. |
| Obroże przeciwpasożytnicze | Noszone na szyi, stopniowo uwalniają substancje czynne. Oferują najdłuższą ochronę – od kilku do nawet 8 miesięcy w zależności od producenta. | Psy przebywające dużo na zewnątrz. Wymagają ciasnego dopasowania do skóry (nie na sierść!), co bywa trudne u ras długowłosych. |
| Tabletki smakowe | Podawane doustnie (dostępne na receptę u weterynarza). Gdy kleszcz ukąsi psa, pobiera substancję czynną z krwi i obumiera, zanim zdąży wpuścić toksyny. Działają od 4 do 12 tygodni. | Psy często kąpiące się w zbiornikach wodnych, rasy o gęstym podszerstku oraz gospodarstwa, w których są małe dzieci (brak chemii na sierści psa). |
| Spraye i preparaty odstraszające | Oparte często na naturalnych olejkach eterycznych (np. olejek z drzewa herbacianego, lawenda). Maskują zapach psa. | Jako metoda wspomagająca (dodatkowa) przed wyjściem do lasu lub na łąki. Zazwyczaj działają stosunkowo krótko. |
Profilaktyka to podstawa pielęgnacji
Niezależnie od wybranej metody ochrony, żaden środek nie daje 100% gwarancji. Dlatego najważniejszym nawykiem każdego opiekuna powinno być dokładne wyczesywanie oraz przegląd sierści i skóry psa po każdym spacerze – ze szczególnym uwzględnieniem pachwin, uszu, karku i okolic ogona. Jeśli zauważysz wpitego kleszcza, usuń go jak najszybciej za pomocą specjalnych kleszczołapek, pęsety lub lassa, a następnie zdezynfekuj to miejsce. Im krócej pasożyt żeruje, tym mniejsze ryzyko zakażenia.
